Heilagur Gunnar í krossinum birti nýliðið yfirlýsingu um skilnað sinn og konu sinnar. Rétt er að votta þeim samúð sína við þessi tímamót, þetta er áreiðanlega erfiður tími fyrir fjölskylduna alla. En nú ber svo við að fólk keppist við að gagnrýna þá aðrir hnýta lítillega í Gunnar og minna hreintrúarmanninn á það sem stendur í Biblíunni: "Það sem Guð hefur tengt saman má maður eigi sundur skilja” Einhverra hluta vegna má alls ekki minnast á þetta og fólk ítrekar að Gunnar sé bara mannlegur. En vandinn er bara sá að herra Gunnar hefur ekki hingað til gefið mikið fyrir mannlega bresti annarra.

Sonur Gunnars fór fram á bloggi sínu og birti þessa færslu þar til varnar föður sínum, eða það held ég að minnsta kosti. Gunnar í Krossinum á fjölskyldu - þetta vita allir. Skilnaður er sorglegur, hann reynir á fjölskylduna og hann er hræðilegur fyrir alla sem ganga í gegnum hann. Allir þeir sem hafa skilið eða farið í gegnum slit á sambandi sem var lengri en mánuður vita þetta.

En þetta er ekki umræðan sem er að reyna að hefja, heldur hitt að Gunnar hefur í gegnum árin níðst á tilfinningum fólks. Hann hefur lamið á íslendingum og útlendingum fyrir það hvernig fólk er að eðlisfari. Hommar fara beinustu leið til helvítis og íraksstríðið var rétt vegna þess að múslimar vilja yfirtaka heiminn! Hann segir þetta allt saman vegna þess að hann telur að Biblían haldi þessu fram. Já - það má skilja allan texta nákvæmlega eins og maður vill.

Gunnar er hræsnari, hann velur og hafnar úr Biblíunni eins og honum hentar. Ég veit ekki til þess að hann reki konur safnaðarins úr bænum þegar þær fara á túr - en þess er krafist í heilagri ritningu. Hann hefur líka, eftir því sem ég best veit ekki farið fram á að söfnuður sinn hætti að borða svínakjöt - en svínakjöt er samkvæmt Gamla testamentinu óhreint og skyldi aldrei borða. Annaðhvort er maður hreintrúarmaður og trúir öllu eða maður er hreinlega ekki hreintrúarmaður. Fæstir eru það - en hann heldur því fram að hann sé það og hann hefur valdið óteljandi fólki óbætanlegum skaða á sálu sinni. Það er ófyrirgefanlegt.

Sonur Kross-hirðisins segir í lokin á pistli sínum:

"Vona að þetta blogg hafi svarað einhverjum spurningum, og vona að þið gefið Guði séns og skiljið aðeins betur afhverju ég kýs að vera Kristinn."

-Vonandi skilur hann að þetta snýst ekkert um það. Gunnar er ekki Guð og ég er viss um að Guði er ekkert vel um að Gunnar sé sérlegur talsmaður hans í Kópavogi...

Það tilkynnist hér - þeim sem ekki vissu - að í október varð bankahrun á Íslandi. Þeim hinum sömu get ég sagt að þó einhverjir haldi því fram núna að þá hafi byrjað  Kreppa (með stóru K-i) að þá er það ekki allskostar rétt. Kreppan hafði hafist nokkru fyrr. En ég ætla ekki að skrifa um fjármálakreppu núna. Nei, ég er að spá í að sleppa því. Þess í stað langar mig að velta því upp að eftir að allt fór á annan endan þá breyttust algerlega forsendur fólks fyrir stjórnmálaskoðunum þess. Því miður virðist fólk ekki alveg átta sig á því og kýs bara eins og áður og skilgreinir sig eins og áður. Hvað er að vera hægri maður í dag þegar ríkið rekur allt í einu annað hvert fyrirtæki? Og hvað er að vera vinstri maður þegar vinstri stjórnin sker niður félagslega þjónustu af miklum móð? Og hvað er að vera andkerfislega þenkjandi þegar sjálfur andkerfislegi flokkurinn stundar rýtingsstungupólítík sem sjálfur framsóknarflokkurinn lítur öfundaraugum til. Hvar á maður þá höfði sínu að að halla?

Ég skilgreindi mig alltaf sem hægri krata. Þið vitið, með einkaframtakinu en þó þannig að þeir sem undir verða í kerfinu þurfi aðstoð sem sjálfsagt er að veita. Já og að heilbrigðis og menntakerfið séu hlutir sem ríkið á að standa vörð um. Mér fannst samt alveg sjálfsagt að ef einkaaðilar sæu sér fært að veita betri menntun en ríkið - já, þá veskú myndu þeir bara reyna sig við það. Get enda lítið gangrýnt - var í einkabarnaskóla og einkaháskóla. En núna sé ég að í fæstum tilfellum gat einkaframtakið sinnt sínu hlutverki eins og það átti að gera. Nema það hafi beinlínis verið yfirlýst markmið að setja þjóðfélagið á hausinn, og já þá tókst það bara prýðilega, þakka þér. Ríkið stóð sig ekki heldur - eftirlitskerfi voru víst til, en þau höfðu ekkert eftirlit uppi og það litla sem þeir gerðu var fremur til ógagns en gagns. Man einhver eftir fyrirtakseinkunn sem fjármálaeftirlitið veitti bönkunum korteri fyrir hrun? En við hverju er svo sem að búast - starfsmennirnir voru sennilega í glasi eftir að hafa sötrað rauðvínið sem bankarnir gáfu þeim í jólagjöf.

En ef ríkið stendur sig ekki og einkaframtakið ekki heldur - hvert á maður þá að horfa? Ekki horfir maður til þjóðarinnar - þar er enn allt við sama heygarðshornið og fólk jafnan slíkar heybrækur að það þorir ekkert að segja eða gera. Nei, við kjósum bara alltaf það sama og hugsum bara alltaf eins. Við gleymum því bara að það er ekkert eins.

Við búum ekki lengur í ríkasta landi í heimi. Nei, fremur í einu þeirra fátækara. Það lítur enginn upp til íslendinga lengur, fremur að fólk líti niður á glæpaþjóðina í norðri. Við höfum samt möguleika til að gera betur - við getum hrist af okkur slyðruorðið og gert eitthvað í okkar málum. En gerum við það? Nei, síður en svo. Næstum ári eftir hrun hefur ekki verið gefin út ein einasta ákæra í Hruninu. Ekki ein. Hvað þá að einhverjum hafi verið stungið inn, króna verið fryst eða hún gerð upptæk. Nei nei - höldum bara áfram að láta sem ekkert hafi í skorist. Látum eins og allt sé eins.

Það var eins og við manninn mælt. Ég byrjaði að blogga aftur og snemmendis styrkist krónan fársjúka um heil fjögur prósent. Ég sé alveg tengslin, merkin og teiknin: Ef ég blogga þá fer allt vel.

Ég þarf bara að finna einhverja leið til að komast hjá því að kenna mér um hótun Davíðs um að hann ætli aftur í pólítík. Megi það aldrei verða!

Netverjinn - þessi með stóru N-i - var einu sinni ágætur bloggari. Já, bara prýðisgóður þó hann segi sjálfur frá. Stundum tókst honum meira að segja að senda frá sér hina ágætustu pistla sem hefðu gert öllum moggabloggurum dagsins í dag skömm til. En svo gerðist eitthvað. Eitthvað sem Netverjinn kann ekki að skýra og verður sannast sagna aldrei skýrt. Nei, þetta er ein af þessum ráðgátum sem vísindin eiga engin svör við. Niðurstaðan varð samt sú að Netverjinn breyttist úr Eðalbloggara (jájá, það hefur aldrei reynst Netverjanum erfitt að sýna hroka) í aumingjabloggara. Þaðan var leiðin stutt í örbloggara og þegar þeim stalli var náð var leiðin niður á við enn styttri og hraðari. Í dag getur Netverjinn alls ekki kallað sig bloggara.

Sjáið til, til þess að geta kallað sig bloggara þarf að ná uppfylla eitt grundvallarskilyrði og það er að blogga. Ef Netverjinn bloggar aðeins - jah, segjum einu sinni á hálfs árs fresti -  er ekki með nokkru móti hægt að kalla hann bloggara. Nei, fremur skyldi kalla hann skeytasendara. Já - það væri nafn með rentu því skeyti sendir maður bara við hátíðleg tækifæri, eigum við að segja einu sinni á ári?

Síðan Netverjinn hætti að skrifa á reglulegum basís - ef reglulegan basís skyldi kalla - hefur margt gerst í netheimum. Flugmaðurinn hefur hætt að blogga og byrjað að blogga - hætt að facebooka og byrjað að feacebooka og þar fram eftir götunum. Nornin er orðin að norninni punkti komm og sjálfur bókmenntafræðingurinn  almannatengdi hefur umbreyst í Mary sjálfa Poppins og er meira að segja byrjuð að blogga um ævintýri sín í formi söngleikja og, já - ótrúlegt en satt - Sigur Rósar plat(n)a.

Netverjinn hætti að blogga og bankakerfið hrundi, gjaldeyrismarkaður heyrir sögunni til, þúsundir mótmæla á götum úti, ríkisstjórn nýtur ekki lengur hylli þjóðarinnar. Egill Helgason og Dr. Gunni eru vonarstjörnur þjóðarinnar. Ekkert af þessu er auðvitað Netverjanum að kenna eða þakka. En er   furða að Netverjinn hrokafulli sjái sér engan stað - enga hillu - í netheimum þá allt er svo breytingum undirorpið? Þegar ekkert er eins og það var og ekkert er eins og Netverjinn þekkir?

Nei, Netverjanum myndi sæma betur að þegja - að tjá sig ekki um nýjustu atburði eða komandi atburði. En Netverjinn kann sig aldrei, og talar þá síst skyldi tala. Hristir fjaðrirnar þá helst skyldi hafa sig hægan. Já - Netverjinn óselskabshæfi er sennilega bara mættur aftur á svæðið, og tekur orð Tims litla sér í munn, svona sökum þjóðfélagsástandsins: God Bless Us, One and All.

Þetta blogg hefur ekki verið uppfært langa lengi - og í raun er engin sérstök ástæða til þess að breyta því. Ég las samt færslu hjá góðum vini mínum og í þeirri færslu stendur:

"Ég veit ekki af hverju fólk vill halda uppá afmæli. Er ekki verið að fagna því að maður sé í raun einu skrefi nær dauðanum? Það gæti hinsvegar verið hinn parturinn: fólk er að fagna því að það sé einu skrefi nær arfinum. Sumir myndu kannski segja að verið sé að fagna því að maður sé að þroskast og vitkast."

Þessi færsla er í raun ekki færsla heldur komment við þessa færslu þessa besta vinar míns.

Ég hef, eins og sá sem skrifar þessi orð aldrei þolað afmæli. Mér finnst þau leiðinleg. Sem krakka fannst mér leiðinlegt að þurfa að bjóða bekkjarfélögum í afmæli og mér fannst leiðinlegt að þurfa að mæta í afmæli til annarra krakka. Kannski vegna þess að ég átti í raun enga vini.

Síðustu árin hefur mér þótt leiðinlegt að eiga afmæli því ég eldist bara og eldist en mér finnst ég ekkert þroskast: ekkert breytast. Mér finnst ég bara eldast en engu áorka. Fyrir stuttu rann svolítið upp með mér sem breytti þessari skoðun minni.

Ég verð þrítugur, ef allt gengur eftir, í nóvember. Þá verð ég orðinn eldri en einn bróðir minn fékk að verða og lifi ég í 2 ár í viðbót - sem allar líkur eru til - verð ég orðinn eldri en tvö systkini mín. Ég á allt til alls, ég bý í góðri íbúð og á ágætan bíl (þó ákveðnum flugmanni finnist hann glataður). Ég er við góða heilsu og ég veit að þó nú líti allt fremur illa út á fjármálamörkuðum þá verður framtíðin björt. Allt er þetta kúrfa. Ef maður er á botninum er bara ein leið eftir...

Lífið er ekki alltaf eins og maður vill. Stundum líður manni vel og stundum illa. Heimurinn snýst samt og rétt eins og kúrfan yfir fjármálamarkaði er til kúrfa yfir lífið. Ef manni finnst maður vera á niðurleið er gott að minna sig á það. Þetta snýst allt við fyrr en varir.

Í nóvember ætla ég að halda stórt upp á afmælið mitt. Ég hef í sjálfu sér ekkert efni á því. En ég ætla að fagna því að ég er á lífi og að þó manni finnist maður stundum engu áorka þá hefur bara fjandi margt gerst. Ég er alveg viss um að afmælið verður skemmtilegt og ég er viss um að framtíðin er björt. Er það ekki fín ástæða til að halda upp á afmæli?

Þó fólk hverfi úr lífi manns þá lifir minningin alltaf. Stundum dreymir mann fólkið og stundum upplifir maður aðstæður - jafnvel áratug eftir hvarf þess - sem maður hugsar sér að væri gaman að upplifa með þessu horfna fólki.

Í dag hefði systir mín orðið fjörutíu og eins árs, hefði hún fengið að lifa, og í dag er áratugur síðan hún dó. Ég hugsa samt oft til hennar og meira í dag en oft áður.

'Nuff said:

Um daginn bárust af því fréttir af víðlendum alnetsins að einhver ábreiða af AC/DC lagi hefði þótt sú lélegasta allra tíma. Celine Dion og Anastacia fluttu þetta lag sem ég þekkti ekki. Alveg er ég viss um að þær stöllur eiga skilið að vera á lista yfir verstu ábreiðurnar. Að því sögðu þykir mér ótrúlegt að dómnefndinni hafi sést yfir þessa ábreiðu þegar sú versta var valin:

Youtube er skrýtið fyrirbæri. Einhvera hluta vegna hefur fólk sett allt sem hugsast getur þarna inn. Ótrúlegustu lög og ótrúlegustu brot úr þáttum og bíómyndum.  Fyrir utan náttúrulega öll ótrúlega skrýtnu myndböndin sem fólk hefur tekið upp sjálft og skellt á netið.

Ég fór í bíó í kvöld í frábærum félagsskap. Síðan ég kom heim hef ég verið að jútúba, hlusta á lög úr bíómyndinni (Mamma mia! - já, ég geri mér grein fyrir hve hommalegt bíóval það er en Alda bauð mér og ég kann henni djúpar þakkir fyrir, ekki hlegið svo mikið í marga mánuði) og allt í einu var ég farinn að jútúba lög sem ég hlustaði á á gelgjunni.

Nú var ég svo skrýtinn á mínum gelgju árum að ég hlustaði ekki á það sem jafnaldrar mínir hlustuðu á, heldur dramatíska divu-tónlist með Celine Dion og álíka. Mikið hefur tónlistarbransinn breyst síðan þetta var...

...og ég svo sem líka. Það er margt sem maður gerði á þessum árum sem maður myndi ekki gera aftur. Nú er ég ekki að tala um einhverja óknyttahætti. Nei, ég var aldrei í því. En ég myndi til dæmis ekki vera "sérfræðingur" í þriggja tíma útvarpsþætti um Celine Dion. Og ég myndi ekki vera þáttastjórnandi á gay útvarpsstöð - spilandi aðeins gullaldar íslenska tónlist á milli þess sem ég þurti að spila fimm auglýsingar um símaklámssímatorg á 15 mínútna fresti. Nei, ætli maður myndi leggja það fyrir sig í dag.

En ég er ánægður með að ég gerði þessa hluti. Ég er líka ánægður með aðrar ákvarðanir sem ég tók á þessum tíma. Sumu hefði maður kannski átt að sleppa - en af öllu lærir maður, allt þótti mér það gaman á þeim tíma.

Ég hef ekkert um sleiki eða mannréttindi að segja - en langaði bara að hafa svolítið krassandi fyrirsögn á þessu...

...Ég á auðvitað að vera löngu sofnaður, þarf að vakna 06:10 í fyrramálið eins og aðra vinnudaga - en ég er samt bara ekkert þreyttur. Ég hef átt góða frídaga. Farið í gönguferðir og notið sólarinnar. Enda er Netverjinn sem vanalega er glær orðinn útitekinn og hraustlegur.

...hraustlegur er ekki orð sem hægt er að nota um gjaldmiðilinn okkar eða um ríkisstjórnina. Hvernig dettur forsætisráðherra í hug að nefna það upp í opið geðið á þjóðinni að kannski sé bara ágætt að taka upp dollara á Íslandi... við þurfum ekkert að taka upp evru. Það er bara einn gjaldmiðill verri en krónan þessa dagana - og það er dollarinn.

...Og hvernig dettur flugumferðarstjórum sem ku vera með yfir 800 þúsund krónur í meðallaun í hug að fara í verkfall? Fólk hefur nákvæmlega enga samúð með svona nokkru.

En sólin skín og það er sumar. Skítt með 13% verðbólgu, veikasta gjaldmiðil heims, hæssta bensínverð sögunnar og hæstu tölu á vigtinni í manna minnum. Njótum lífs á meðan er!